Świadomość choroby wysokościowej

Świadomość choroby wysokościowej - szeroka gama zróżnicowanych wycieczek, od rekreacyjnych, średnio zaawansowanych i ekstremalnych, po wymagające i wymagające wędrówki oraz przygody na wysokich wzgórzach i grzbietach górskich najwyższego na świecie regionu Himalajów wokół Nepalu, Tybetu i Bhutanu.

Większość podróżników i poszukiwaczy przygód zapewne zdaje sobie sprawę z faktu, że w górach i na terenach wysokogórskich mogą występować objawy ostrej choroby górskiej (AMS).

Life Himalaya oferuje szczegółowe informacje na temat choroby wysokościowej i związanych z nią problemów.

Objawy choroby wysokościowej:

Zazwyczaj, zamiast jednego czy dwóch objawów, wraz ze wzrostem wysokości zaczyna pojawiać się grupa objawów. Objawy te różnią się intensywnością i wysokością, na jakiej występują, w zależności od osoby, która ich doświadcza. Dominującą cechą związaną z adaptacją do wysokości jest ból głowy.

Ból głowy pojawia się zazwyczaj wieczorem po długim dniu wspinaczki. Ból głowy należy złagodzić aspiryną i powinien ustąpić następnego ranka. Główne objawy towarzyszące chorobie wysokościowej to ból głowy i osłabienie, bezsenność, często z nieregularnym oddechem, szczególnie w nocy, zatrzymanie płynów [obrzęk], zwłaszcza wokół oczu lub palców, w zależności od stopnia zaawansowania choroby wysokościowej, suchy kaszel, łagodne nudności, utrata apetytu, ataksja lub utrata koordynacji oraz silna duszność w spoczynku.

Jeśli objawy są łagodne i uciążliwe, należy odpoczywać, aż do ich ustąpienia. Jeśli objawy się nasilą lub nie ustąpią po przespanej nocy, należy zejść na dół, aż do momentu, gdy poczuje się lepiej.

Podstawowa świadomość choroby wysokościowej

Podstawowym leczeniem ciężkiej choroby wysokościowej jest natychmiastowe zejście : choroba wysokościowa może szybko postępować, gdy stanie się poważna. Osobę dotkniętą chorobą wysokościową należy znieść na wysokość od 300 do 450 m [1,000 do 3,000 stóp], a odległość ta zwiększa się wraz z nasileniem objawów.

Lek acetazolamid [Diamox] był stosowany w celu wspomagania aklimatyzacji podczas podróży na duże wysokości. Niektóre doniesienia wskazują, że lek może być przydatny w leczeniu wczesnych stadiów choroby wysokościowej, oprócz jego zastosowania profilaktycznego. Wykazano, że osoby, które odczuwały bóle głowy, nudności i złe samopoczucie, odczuwały znaczną poprawę w ciągu 30 minut od zażycia tabletek. Dawka dla dorosłych wynosi 250 mg dwa razy dziennie.

Najbardziej wyraźnym i drażniącym działaniem niepożądanym jest mrowienie, które może wystąpić w dowolnym miejscu i bez ostrzeżenia. Dawkę można zmniejszyć do 250 mg na dobę. Zaleca się rozpoczęcie przyjmowania leku rano w dniu wejścia na wysokość powyżej 3000 m n.p.m. i kontynuowanie go do momentu zejścia lub zaaklimatyzowania się. Jeśli zdecydujesz się na przyjmowanie acetazolamidu, poinformuj o tym swojego przewodnika/opiekuna grupy. Leku nie powinny przyjmować osoby z alergią na leki siarkowe.

Ciężka choroba wysokościowa dotyka niewielu trekkerów, większość wie, kiedy się zatrzymać i zejść. Wszystkie nasze wyprawy oparte są na doświadczeniu i planowane są tak, aby stopniowo zdobywać wysokość , z dniami przeznaczonymi na odpoczynek i aklimatyzację . Powyższe krótkie uwagi dotyczące choroby wysokościowej mają na celu zwrócenie uwagi na jej istotę i objawy. Zapobieganie jest proste: należy podchodzić stopniowo i zapewnić sobie odpowiedni odpoczynek na średnich wysokościach.

Jeśli planujesz trekking w Himalajach z lokalnym profesjonalnym przewodnikiem i tragarzem, po 2500-metrowej wędrówce tylko 300-400 metrów dziennie, każdego dnia po dotarciu do schroniska wybierz się na aklimatyzacyjną wędrówkę na wysokość 150-300 metrów

Najlepszą zasadą , żeby nie zachorować na chorobę wysokościową, jest wspinanie się wysoko i spanie nisko. Podobnie jest z piciem 3-4 litrów wody i zupy czosnkowej lub herbaty imbirowej.

Jeśli czujesz, że masz objawy chorobowe przed powrotem na dół, zawsze jedz świeże, lokalne produkty, takie jak nepalski dalbath, wegetariańskie momo i gulasz szerpa.